ออกจากป่าโกงกางเรือก็กลับเข้าเทียบท่า ก่อนกลับผมสะดุดตากับเรือกอและที่จอดเทียบท่าอยู่ริมตลิ่ง ลวดลายวิจิตรและอ่อนช้อยบนลำเรือชวนให้คนต่างเมืองอย่างเราหลงใหล ใครจะคิดว่าเรือประมงใช้งานออกทะเลมาอย่างช่ำชอง เหตุใดต้องมีลวดลายวิจิตรสวยงามเช่นนี้  แต่ก็เพราะวัฒนธรรมที่สืบทอดกันมานานทำให้ศิลปะการทำเรือกอและถ่ายทอดจากรุ่นสู่รุ่น เกิดเป็นความงามบนลำเรือดังเช่นที่เห็น

ว่ากันว่าที่บ้านตะโละกาโปร์แห่งนี้มีช่างทำเรือกอและฝีมือดี ทำเรือจนได้รับคำชมจากคนทั่วทั้งภาคใต้ เสียดายจังหวะที่พวกเราเดินทางไป ช่างทำเรือท่านพักจากการทำเรือที่เพิ่งจะเสร็จไป พวกเราจึงไม่มีโอกาสได้ไปสัมผัสการทำเรือกอและ  แต่สัญญาว่าถ้ามีโอกาสจะต้องกลับมาเยือนที่นี่อีกครั้งหนึ่ง…ที่นี่ ที่ตะโละกาโปร์ ปัตตานี