คลื่นจากระยะไกล

จากด้านหนึ่งสู่อีกด้านหนึ่ง ร่างทั้งสองแล่นไปในความเงียบพร้อมการเต้นอย่างเปราะบางซึ่งเป็นคลื่นและกระแสของการเผชิญหน้ าและความขัดแย้ง ทั้งใกล้และไกล นักดำน้ำทั้งสองค้นพบตัวเองในบทสนทนาที่มองไม่เห็นของความทรงจำและเรื่องราวที่ย่ำยีจินตนาการ ของเรา การออกแบบท่าเต้นกระดาษที่ดึงมาจากการเต้นรำแบบเปิดของความรู้สึกและการดำน้ำในการอ่านอื่น ๆ – ไกลและใกล้ ใกล้กว่าไกล ตะวันออกและตะวันตก ทั้งสองด้านของมหาสมุทร ทำให้เกิดทะเลแห่งภาพลวงตาขึ้นบนผิวน้ำ แล้วพวกคลื่นนั้นได้สร้างบริเวณสำหรับการเผชิญหน้า (ของอีกคลื่นหนึ่ง)

ภาพเริ่มต้นเป็นแรงบันดาลใจให้เกิดการสร้างสรรค์ผลงานนาฏศิลป์ร่วมสมัยชิ้นนี้ แม้มองไม่เห็นแต่มีอยู่คือ “คลื่นลูกใหญ่ของคานาวากะ” (The Great Wave of Kanawaga) ผลงานอันโด่งดังของจิตรกรชาวญี่ปุ่น โฮคุไซ (Hokusai) สร้างขึ้นในปีพ.ศ. 2373 และทำซ้ำช่วงปี ​​พ.ศ. 2413 ผ่านชุดภาพพิมพ์หินโดยใช้ เทคนิคการพิมพ์แบบดังเดิมของญี่ปุ่นที่เรียกว่า Ukiyo (แปลอย่างตรงตัวว่า โลกลอย)

ในโลกที่ลอยอยู่นี้ ไม่มีอะไรเล็กเกินไปหรือไม่มีนัยสำคัญพอที่จะดึงความสนใจของเรา การแสดงเงาแบบเอกรงค์ การปลุกเร้า และหน้ากาก ซึ่งคลื่นโฮกุไซ (Hokusai) ยอมให้รวมเป็นหนึ่งเดียว เป็นการเชื้อเชิญคู่ให้เดินทางไปในความความเงียบสงัด ในความมืดและในแสงสว่าง มีเพียงสององค์ประกอบนี้ – ร่างกายและกระดาษเปิดเผยในความเป็นพลาสติก ความเปราะบางและไม่เที่ยงตรง พิธีกรรมเชิงสัญลักษณ์ นามธรรม และจินตภาพที่ถูกแช่อยู่ในตะวันออกและตะวันตกในการอยู่ร่วมกันของการอ่านและความหมาย ในที่ที่ยิ่งน้อยยิ่งดี